Het fameuze midden

U hebt een situatie met de bijbehorende personages gecreëerd en die moeten nu iets ondernemen. Ook als ze niks doen, ondernemen ze iets natuurlijk: ze doen namelijk niks. De eerste belangrijke actie vindt in het gemeen zo tegen de helft van het verhaal plaats.
Sommige schrijfscholen zijn daar zelfs tamelijk specifiek over. In de trant van: de eerste actie moet twaalf procent na het begin van het verhaal plaatsvinden. Dan moet er op vijftig procent toch wel een belangrijke wending te lezen zijn en het einde mag niet voor vijfennegentig procent ingeluid worden met het liefst een ontknoping op de één na laatste pagina. Persoonlijk vind ik dit lariekoek. Op voorwaarde dat u door uw schrijfstijl en onderwerp uw lezer geboeid kunt houden, kan de actie op ieder willekeurig moment plaatsvinden. Het is in feite helemaal aan u.
Als uw verhaal in de eerste plaats een emotioneel verhaal is, dan is er geen noodzaak tot daadwerkelijke fysieke actie. De actie is in dat geval de emotie en wellicht de wending in het verhaal. Schrijft u echter een verhaal dat het primair moet hebben van de gebeurtenissen en niet zozeer van de psychologie van uw personages, dan moet er wel degelijk actie te beleven zijn. Anders schept u verwachtingen en laat u de lezer vervolgens in de kou staan. Daartussen bestaan nog talloze varianten.
Het is trouwens vaak beter om heldhaftige daden van uw protagonist te beschrijven alsof het voor hem doodnormale dingen zijn om te doen. Eigenlijk verwacht iedereen (lees: de lezer) al dat de hoofdpersoon tot heldhaftige daden in staat is. Een kat in het nauw maakt ten slotte rare sprongen en mensen doen hetzelfde. In uw verhaal gaat het om die 'rare sprongen'- die zorgen voor de jus van het verhaal.
Het gaat dus om het subtiele evenwicht tussen de aard van uw verhaal, de gebeurtenissen die u beschrijft en de personages.