De opbouw

Alle geslaagde verhalen - of het nu een kinderverhaal, een kort verhaal of een roman is - hebben, net als een worstje, drie dingen gemeen: ze hebben een begin, een middenstuk en een einde.
Een enkele keer besluit de schrijver met het einde te beginnen om dan via het midden bij het begin van zijn verhaal aan te komen. Ook dat heeft een verhaal dus gemeen met een worstje. Er is een slag van detectiveschrijvers die deze laatste volgorde tot kunst verheven heeft. Vaak is het overigens veel lastiger om te doen - dus bewaar deze omgekeerde volgorde voor een moment waarop u aan een nieuwe uitdaging toe bent.
Hoe logisch de opsomming van begin-midden-einde ook lijkt, het blijkt vaak een minder open deur dan het op het eerste gezicht lijkt. Sommige verhalen 'zeuren' maar door, zonder dat je als lezer het gevoel hebt dat het ergens naartoe gaat. Dat gaat meestal snel vervelen en het worden de boeken die half gelezen weer op de plank verdwijnen of weer verstopt worden in de krochten van de harde schijf.
Het is wel degelijk van belang om het verhaal te faseren om de interesse van de lezer vast te houden. Vaak is het zelfs een goed idee, om al in een vroeg stadium van het verhaal de lezer nieuwsgierig te maken naar wat er allemaal nog staat te gebeuren, zonder de eigenlijke gebeurtenis te verklappen. Dit kan op vele verschillende manieren en die laat ik dan ook graag aan uw verbeeldingskracht over.